Steven Palmen

IJZERSTERKE TRIGGER met STEVEN PALMEN

HARTCOUVEUSE

Het feit dat we gechoqueerd zijn, is het beste bewijs dat het nodig was dat we gechoqueerd werden.

Nooit hiervoor, zelfs niet met mijn meest creatieve etalages uit mijn 30 jarig verleden in de mode, niet in Bree en niet in Neerpelt, niet in Houthalen en niet in Tongeren, niet in Eschborn en niet in Brussel, niet met Kerst en niet met Valentijn, niet met de snoezigste Petit Bateau en niet met de rijkste Armani, niet/nooit bleven de mensen langer dan een paar seconden stilstaan.

Sinds vorige week, als bij toverslag, staan de mensen minutenlang stil, voor het raam of aan de overkant van de straat. Verbaasd en verwonderd over hun gevoel, niet goed wetende of het goed of slecht is, vertellen ze wat ze gezien hebben onmiddellijk verder.

De etalage van HEMEL17 in de Hemelingenstraat 17 te Tongeren ging in één stap naar beroemd én in één stap naar berucht, zonder er zelf mee bezig te zijn of zijn geweest. Het is groots.

Al die mensen uiten daarbij de luidste kreten van vreugde, pijn, hoop of bewondering. En al die kreten dwarrelen neer als bladgoud op de straatstenen van de Hemelingenstraat. Groots en inspirerend, gecreëerd door een individu die kon werken in vrijheid.

Steven Palmen. Kunstenaar en koorddanser gespecialiseerd in evenwicht. Zijn werk berust op de overeenstemming tussen licht en donker. Hij durft in het donker stil te staan om op het licht te wachten. Zelf benoemt hij niet graag maar misschien wel dit: “Soms duw ik op de blauwe plek, zo van: wakker blijven.”

Voor mij persoonlijk is zijn installatie “Vic” zijn magnum opus, zijn meesterwerk, zijn belangrijkste, meest significante werk. Van uitzonderlijke kwaliteit en belangrijkheid. Om die reden wilde ik dat Palmen de spits van ons Ijzersterk Podium zou afbijten. Iemand moest die eerste en meest uitdagende taak op zich nemen en van moment één voelde ik dat het Palmen zou zijn: hij exposeerde met “Vic” in 2021 bij CC Beringen en dat moment was het begin van een levenslange romance: die van mij voor de kunstenaar.

In zijn beginjaren schilderde Palmen wandschilderingen en veel mensen snapte dat niet maar decoratieve opdrachten voelde voor hem als zijn ziel verkopen. Om die reden besliste hij om overdag huisschilder te worden. Uiteraard moet hij zijn tijd nu goed invullen, maar daar in dat spanningsveld, zit de explosie van de kunstenaar.

Palmen leeft zijn film, in het nu, in Hoei. Zijn beste werken zijn die, die ineens ontstaan. Hij werkt niet vanuit zijn hoofd, dat zou hem beperken. Nee! Nee nee, hij laat toeval toe en dan gaan de deurtjes open in zijn hoofd, omdat dit niet van hem is. En vervolgens, plotseling, uit chaos, ontstaat de mogelijkheid om een beeld te maken waar hij nog niet eerder aan had gedacht.

Zijn installatie “Vic” gaat over Vic Palmen, zijn zoon. Door vroeggeboorte en hartcomplicaties verbleef Vic enkele maanden in UZ Leuven in een couveuse, in afwachting van zijn hartoperatie. “Vic” is een jaarboek geworden, Palmen’s meest persoonlijke werk, een dagboek waar hij alle dagen van dat eerste jaar door elkaar gooit: de koperdraad die uit elke aorta komt, de harten die elkaar zoeken. Al Palmen zijn angsten en hoop zitten in dit werk. Ja, deze kunstenaar dient te worden gezien en gehoord want…

Met de geest bezig zijn. Het talent om in het NU te leven, dat begint Palmen stilaan onder de knie te krijgen. Gisteren is dood. Morgen is te vroeg. Het gaat over vandaag. Dat je die klik kunt maken. Want een gelukkig leven bestaat niet. Een gelukkige dag wel. En dat elke dag opnieuw.

Mabel